Συνέντευξη του Διευθυντή του 2ου Ενιαίου Λυκείου Κω για την νεολαία και το πόσο εύκολα βρίσκει τρόπους να εκφράζετε στο νησί μας.
«Δεν υπάρχουν διέξοδοι για τους νέους στην Κω»
Μεγαλώνοντας ένας έφηβος σε ένα μικρό νησί όπως η Κως, ένα από τα μεγαλύτερα προβλήματα που αντιμετωπίζει είναι ή έλλειψη στήριξης από μεριάς της Τοπικής αυτοδιοίκησης, αλλά και της κοινωνίας γενικότερα, στις όποιες του ανησυχίες και δημιουργικές αναζητήσεις που ξεφεύγουν από τις βασικές και συνηθισμένες ανάγκες των νέων. Αν σε αυτό προσθέσουμε την πίεση που δέχονται από το σχολείο, τις εξετάσεις που θα κρίνουν το μέλλων τους και γενικά την υψηλή απαίτηση για παραγωγικότητα, τότε είναι εμφανές πως οι συνθήκες μέσα στις οποίες αναπτύσσονται οι προσωπικότητές τους, δεν είναι και οι καλύτερες. Όντας ένα φρέσκο ακόμη προϊόν αυτού του συστήματος και έχοντας γνωρίσει ο ίδιος τις προοδευτικές του ιδέες και την αναγνώριση των προσπαθειών του από τους ίδιους του τους μαθητές, μίλησα για αυτό το σημαντικό θέμα με τον Διευθυντή του 2ου Ενιαίου Λυκείου κ. Βασίλη Ραμπαούνη.
Ερ: Κύριε Ραμπαούνη, πόσο σημαντικό είναι κατά τη γνώμη σας και σύμφωνα με την εμπειρία σας, ένας νέος να βρίσκει διεξόδους να εκφράζει τις ανησυχίες του, την ενέργειά του και τη δημιουργικότητά του μέσα στην γεμάτη πίεση ατμόσφαιρα των Λυκείου και των εξετάσεων αλλά και γιατί όχι ίσως και να αναπτύξει κάποιο ταλέντο που θα το κυνηγήσει και επαγγελματικά αν έχει όρεξη;
Β.Ρ: Έχει πάρα πολύ μεγάλη σημασία. Γιατί καταρχάς συγκεκριμένα για την Κω δεν έχουμε διεξόδους. Να βγει ένας νέος που μπορεί να πάει; Ή για φαΐ ή για ποτό. Και δεν είναι μόνο οι νέοι αλλά και οι μεγαλύτεροι. Για κανέναν δεν υπάρχει διέξοδος. Το να βρίσκονται τρόποι να εκφραστείς όπως μπορείς είναι καλό, και για το άλλο που είπες για επαγγελματική απασχόληση επίσης εγώ πιστεύω ότι πρέπει να στραφούν, κυρίως οι γονείς και όχι οι μαθητές γιατί από αυτούς ξεκινάει όλο αυτό, στην ιδέα ότι θα πρέπει τα παιδιά τους να κοιτάξουν και κάποιες άλλες επιλογές που έχουν ταλέντο και όρεξη, δεν είναι ανάγκη να πάνε όλοι στο πανεπιστήμιο.
Ερ: Συμφωνείτε δηλαδή ότι, όταν ένας νέος με διάφορες ανησυχίες καταπιέζεται και δεν μπορεί να αναπνεύσει τότε είναι που επαναστατεί πιο εύκολα και που αρχίζει και εμφανίζει μία τάση για παραβατικότητα, όπως είναι το γκράφιτι σε Δημόσιους χώρους χωρίς άδεια κτλ.;
Β.Ρ. Ακριβώς, πρέπει να δίνονται διέξοδοι στους μαθητές, σε αυτήν την ζόρικη ηλικία που βρίσκονται, για εκτόνωση, για δημιουργία και να ξέρεις ότι αυτού του είδους οι ενέργειες και ενασχολήσεις τους κάνουνε ακόμα και να συμμετέχουν πιο ενεργά στο μάθημα του σχολείου. Δηλαδή, η προσωπικότητά τους τονώνεται και έτσι αυτό μεταφέρεται και μέσα στην αίθουσα.
Επιπλέον, μιας και είπες γκράφιτι, εδώ στο παρελθόν μπαίνανε τα βράδια κάνανε κάτι βιαστικό που φαινόταν πολύ άσχημο και άντε να το σβήσουμε εμείς μετά. Οπότε σκέφτηκα, γκράφιτι θέλετε; Οκ, τουλάχιστον να κάνουμε κάτι που να πιάσει τόπο. Ποιους τοίχους έχουμε που μπορούν να δουλέψουν τα παιδιά; τους είπα εκεί θα κάνετε τα σχέδιά σας αλλά να είναι συμπαθητικά και όμορφα. Από τότε που ασχολήθηκαν για πρώτη φορά μέχρι και σήμερα, κάνανε και καλή δουλειά και ότι ήταν πραγματικά καλό έμεινε, δεν το χάλασα ποτέ. Έτσι δημιουργήθηκε μία σχέση πολύ καλή, ερχόντουσαν κοντά τα παιδιά, ήτανε πιο χαλαροί, δεν υπήρχε αυτή η αγριάδα που παρατηρείται πολλές φορές απέναντί μας και βλέπεις έχουμε τρεις τοίχους γκράφιτι εδώ και 7 χρόνια με ωραία γκράφιτι που ούτε οι ίδιοι δεν τα πειράζουν και ούτε χαλάνε τους υπόλοιπους τοίχους.
Ερ: Έχω ακούσει ότι πέρα από το γκράφιτι δίνετε την ευκαιρία σε μία μεγάλη παρέα παιδιών που ασχολούνται με την μουσική να κάνουν πρόβες και ακόμη και συναυλίες στον αμφιθέατρο του Λυκείου. Αυτό είναι πολύ σημαντικό γιατί πέρα από την φιλαρμονική στο νησί μας δεν υπάρχει καμία άλλη ευκαιρία πέρα των ιδιωτικών ωδείων για τους νέους να ασχοληθούν με την μουσική όχι ατομικά σπίτι τους αλλά μέσα σε ομάδες που χρειάζονται συνεργασία για αν αποδώσουν.
Β.Ρ: Εγώ άφηνα μαθητές του Λυκείου και ερχόντουσαν κάθε μέρα τα απογεύματα, όποτε ήταν άδειο το αμφιθέατρο και κάνανε πρόβες, παίζανε, χαλαρώνανε και ήταν όλα μια χαρά. Αλλά έχουμε σταματήσει τώρα τελευταία, γιατί έγινε ένα συμβάν σε μια γιορτή του σχολείου και λέω ή θα είστε συνεπείς σε αυτά που λέμε ή τέλος. Όχι ότι έγινε τίποτα σοβαρό, απλά θέλω να καταλάβουνε ότι πρέπει να υπάρχει συνέπεια για τις πράξεις τους. Εδώ και εκδήλωση έχουν κάνει και συναυλία μέσα και ερχόντουσαν τακτικά και παίζανε και εκτός από την μουσική, στον αμφιθέατρο έχουμε τρία τραπέζια του πινγκ πονγκ, δηλαδή προσπαθούμε να βρίσκουμε τρόπους να τους απασχολούμε αλλά ειδικά μουσική και γκράφιτι είναι αυτά που γίνονται εκτός ωρών διδασκαλίας.
Ερ: Πέρα από ότι κάνετε εσείς, βλέπετε να γίνετε κάτι παρόμοιο στις άλλες σχολικές βαθμίδες και από τον ίδιο την Δήμο;
Β.Ρ: Αυτό δεν το ξέρω, δεν το παρακολουθώ, όμως μπορώ να τονίσω ότι πολύ σωστά φτιάχτηκε εδώ πλάι στο σχολείο αυτό το πάρκο για Σκέιτμπορντ που το ζητούσαν τα παιδιά και για να είμαι ειλικρινής γλίτωσαν και τα μάρμαρα του σχολείου μας μέσα, ενώ και θα σταματήσουν πια να κάνουν αυτό το σπορ σε πλατείες και πεζόδρομους που είναι ακατάλληλοι και επικίνδυνοι και για τους περαστικούς αλλά και για τα ίδια τα παιδιά.
Ερ: Τέλος, έχετε να δώσετε μία συμβουλή προς τους γονείς κυρίως που βλέπουν τα παιδιά τους αυτή τη στιγμή να ζούνε μέσα σε ένα πολύ απαιτητικό περιβάλλον, με πολύ πίεση και συγχρόνως νοιώθουν την ανάγκη να εκφραστούν και να χαλαρώσουν μέσω κάποιον δημιουργικών ενασχολήσεων;
Β.Ρ: Κοίταξε και εγώ έχω κόρη που είναι τώρα στην Γ΄ Λυκείου και καταλαβαίνω πως είναι τα πράγματα. Το θέμα είναι αυτό που λέμε “μία στο καρφί και μία στο πέταλο”. Ούτε πολύ λάσκα, ούτε μεγάλη καταπίεση. Μεγάλη καταπίεση θα φέρει τα αντίθετα αποτελέσματα όπως είπαμε. Οι προσπάθειες που κάνουν θα πρέπει να αναγνωρίζονται, να μην είναι συνέχεια πιεσμένα και έπειτα να σου πω και κάτι; ένας γονιός που έχει ένα παιδί, στην Γ΄Λυκείου ας πούμε, ότι είχε να κάνει για το παιδί του το έχει κάνει, από εκεί και πέρα αν δεν φέρθηκε σωστά, αν δεν λειτούργησε σωστά στις μικρές ηλικίες τώρα δεν πάει να χτυπιέται… Ότι έσπειρε θέρισε. Θέλει όμως υπομονή γιατί τώρα τα παιδιά σκοτώνονται, δεν έχουν ελεύθερες ώρες και ούτε διεξόδους.
Εφημερίδα Σταθμός, www.superstathmos.gr (Φεβρουάριος 2008)
